ថ្ងៃ១០ធ្នូ…(១) ខែ សីហា 20, 2008
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in រឿងខ្លី.2 comments
បាន ពីរ ឆ្នាំ មក ហើយ ដែល ខេមរិន្ទ ធ្វើការ ក្នុង ក្រុមហ៊ុន តែ មួយ ជា មួយ ម្តាយ។
«ខេមា! អង្កាល់ទើប បាន កូន ប្រសារ នឹង គេ?» លោកនាយក ក្រុមហ៊ុន ដើរ កាត់ មុខ តុ ទទួល ព័ត៌មាន ហើយ និយាយ លេង ដោយ ញញឹម ស្រស់ ជាមួយ ខេមា។
« មិន យូរ ទៀត ទេ ឆាប់ ៗ នេះ ហើយ!» ខេមាតប ទៅអ្នក គ្រប់គ្រង វិញ ថែម ទាំង ដៀង ភ្នែក មើល ក្រមុំ រូប ស្រស់ ម្នាក់ ដែល នៅ អង្គុយ ក្បែរ នាង ។ លោក ប្រធាន និយាយ ចាក់ បណ្តោយ តាម៖
«អ្ហូ៎!… បែប នៅ ជិត ៗ នេះ ទេ មើល ទៅ? សុំ ឲ្យ តែ ឆាប់ៗណា៎ ព្រោះ បង កំពុង ឃ្លាន ក្បាល ជ្រូក!» និយាយ ហើយ អ្នក ទាំង បី នាំ គ្នា សើច ហាស់! ហាស់! រួច លោក នាយក ក៏ ដើរ សំដៅទៅ ការិយាល័យ ដោយ ពាំ នាំ យក ទាំង ចុង សំណើច ទៅ ផង ។
«មាណវី! បង សួរ បន្តិច … ប្អូន មាន សង្សារ ហើយ ឬនៅ?» ខេមាសួរ មាណវី បុគ្គលិក ទំនាក់ ទំនង ថ្មី ដែល ទើប តែ ចូល មក ធ្វើ ការ ដោយ មាន ខេមាជាគ្រូ ជួយ បង្ហាត់ បង្ហាញ។
«ចា៎ស! នៅ ទេបង…» មាណវីថ្ពាល់ ក្រហម ញញឹម តប ដោយ អៀន ប្រៀន។
«ពិត ឬ?… មនុស្ស ទាំង ស្អាត ទាំង ពូកែ បែបនេះ ឲ្យ ជឿ យ៉ាង ម៉េច ថា មិន ទាន់ មាន សង្សារ? ឬ ក៏ មាន គេ មក សួរ នាំ ច្រើន ដែរ តែ មិន ចាប់ អារម្មណ៍ នឹង គេ?» ខេមាដេញដោលសួរ។
«ចា៎ស! ក៏ មាន ខ្លះ ៗ ដែរ តែ ខ្ញុំ មិន ចាប់ អារម្មណ៍។»
«បើអ៊ីចឹង! ប្អូន ស្រឡាញ់ មនុស្ស បែបណា?» ខេមាសួរត។
«ចា៎ស!… គឺ… មុខ មាត់ ល្មម នឹង មើល បាន ស្មោះ ត្រង់ ជាមួយ នឹង យើង ចូល ចុះ ជា មួយ អ្នក ដទៃ បាន ងាយ ស្រឡាញ់ និង ចេះ ឈឺឆ្អាល នឹង យើង រួម ទាំង មនុស្ស ដែល យើង ស្រឡាញ់ គឺ ប៉ាម៉ាក់ និង បង ប្អូន របស់ យើង តែ មិន ត្រូវ មាន ចិត្ត ច្រើន ទេ។ ត្រឹមតែ ប៉ុណ្ណេះ គឺ បាន ហើយ សម្រាប់ ខ្ញុំ។» មាណវីតប យ៉ាង ច្បាស់ ហើយម៉ឺង ម៉ាត់ ដូច បាន គិតត្រៀម ទុកជាមុន ។ ខេមាស្តាប់ ហើយ សើចតិចៗ ហើយ សួរ បន្ត ថា៖
«ត្រូវ តែ ជា អ្នក មាន ទេ?»
«មិន ចាំ បាច់ សោះ! ទីមួយ ក៏ ខ្លាច ចូល ជាមួយ សង្គម គ្រួសារ គេ មិន បាន ព្រោះ យើង ក៏ មិន ដឹង ថា សង្គម អ្នក មាន គេ យ៉ាង ម៉េច ខ្លះ នោះ ទេ។» ស្រី តូច តប ដោយ រស្មី ភ្នែក ស្រទន់ ហើយ ធ្វើ ជា សួរ លេង ទៅវិញ ថា៖
«បង សួរ ខ្ញុំ បែប នេះ បែប ចង់ ណែនាំ នរណា ឲ្យ ខ្ញុំ ស្គាល់ ហើយ មែនទេ?»
«គឺ… អឺ… អត់ ទេ! ដឹង ទេ? ថ្ងៃ កំណើត របស់ ប្អូន គឺ ត្រូវ ថ្ងៃ តែ មួយ ជា មួយ បង តែ ម្តង!» ខេមា ប្រញាប់ ដូរ រឿង និយាយ ភ្លាមៗ។
«មែនឬបង?» មាណវីសួរ ដោយ ភ្ញាក់ ផ្អើល បង្ហាញស្នេហ៍ មុខ យ៉ាង ស្រស់។
«ជាការ ពិត!» ខេមាអះអាង ហើយ និយាយបន្ត «កូន ប្រុសបង ក៏ កើត ក្នុង ថ្ងៃ ១០ ធ្នូដូច គ្នា ហើយ គេ ក៏ ធ្វើការ នៅ ទី នេះ ដែរ។ បន្តិច ទៀត ពេល ចេញ ពី ធ្វើការ បង នឹង ណែ នាំ ឲ្យ ស្គាល់។» ទាំង ពីរ នាក់សើច ញញឹម ដាក់គ្នា ហើយ ក៏ ធ្វើការងារ បន្ត ទៅ។ មាណវីឈ្ងោក មុខ ធ្វើការ តែអារម្មណ៍ របស់ នាង កំពុង តែ ហោះ ហើរ … ហោះហើរ ទៅរកភាព អាថ៌កំបាំង មួយ ដែលខេមាទើប តែ ប្រាប់មុន នេះ។ មិន មែន ជា រឿង ចៃ ដន្យ ពេក ឬ មនុស្សបីនាក់ ផ្សេង គ្នា មានថ្ងៃ កំណើត ចំថ្ងៃ តែមួយ ដូច គ្នា?
នេះ ហើយ គឺខេមា! នាង ធ្វើ ឲ្យ គ្រប់ គ្នា ដែលធ្វើ ការ ជា មួយ ចូល ចុះនឹង នាង យ៉ាង រហ័ស ព្រម ជា មួយ នឹង ការ បង្ហាត់ បង្រៀនឲ្យ ចេះធ្វើការងារ ឆាប់ យល់ និង ងាយ ប្រតិបត្តិ បាន ទៀត ។ អ្វី ដែលគ្រប់ គ្នា មិន អាច នឹង មើល រំលង បាន នោះ ពេល នេះ គេ នឹង ឃើញ ច្បាស់ ហើយ ថា ខេមា ជា បុគ្គលិក ទំនាក់ ទំនង ពូកែ កម្រិត ណា?
ដោយ សមត្ថភាព ផ្ទាល់ ខ្លួន ទេពកោសល្យ ការ យកចិត្ត ទុក ដាក់ និង ការ ខិត ខំ ណែ នាំ បង្រៀន របស់ ខេមា, មាណវីបានក្លាយ ជា បុគ្គលិកទំនាក់ ទំនង ម្នាក់ ថ្មី ទៀត ដែល ធ្វើការ បាន ល្អ ជា ទីស្រឡាញ់ចូលចិត្ត និង បាន ទទួល ការ ជឿជាក់ ខ្ពស់ ពីសំណាក់ អ្នកគ្រប់ គ្រង ក្នុង រយៈពេល យ៉ាង ខ្លី។ គុណសម្បត្តិ ទាំង នេះ បូក ផ្សំ ជាមួយ រូប សម្រស់ ល្អផូរ ផង់ សម្តី វាចារ ពិរោះ និង កិរិយាសុភាព ទន់ភ្លន់ របស់ នាង, មាណវី ហាក់ដូច ជារស្មីជីវិត របស់ប្រុសកម្លោះៗ នៅក្នុង ក្រុមហ៊ុន។
មួយ ឆ្នាំ បាន កន្លង ផុត ទៅ… កម្លោះៗ ទាំង ឡាយ ដែល មក តាម ទាក់ ទង មាណវី ក៏ ចាប់ ផ្តើម ដឹង ខ្លួន ថា អស់ សង្ឃឹម នៅ ពេល ឃើញ ខេមរិន្ទ និង មាណ វីបណ្តើរគ្នា ទៅចូល រួម ពិធីមង្គលការ របស់ បុគ្គលិក នៅក្នុង ក្រុមហ៊ុន ជាមួយ គ្នា។ នៅ ក្នុង ម៉ោង ធ្វើ ការ មាណវីក៏ ចូលចិត្ត ហៅខេមាថា «ម៉ាក់ៗ» ចំណែកខេមាក៏ហៅ មាណវីយ៉ាង ពេញ ៗមាត់ថា «កូន»ដែរ។
«ខេមរិន្ទនេះ មាន ម្តាយ ល្អ មែន!» បុគ្គលិក ម្នាក់ និយាយនៅក្នុង ពិធីមង្គលការ ។
«ឯង ទើប តែដឹង !?… បើ គ្មាន ម្តាយគេ ជួយ ស្មាន ថាខេមរិន្ទ ហ្នឹង អាចជែង យើង បាន? ហ៊ើយ! នឹក ដល់ រឿង នេះ គួរ ឲ្យ ច្រណែន គេ ណាស់។» បុគ្គលិក ម្នាក់ ទៀត និយាយ ត។
…………………………………………………………………………………………………………..
«បង ខេមា! សុំ ទោស ណា៎… ប ង ធ្វើ ដូច ម្តេច ទើប ប្រើ ពេល តែ មួយ ឆ្នាំ ក៏ យក បវរកញ្ញា លំដាប់ ពីរ បន្ទាប់ ពី បង មក ធ្វើ ជា កូន ប្រសារ បាន?» ករុណាអនុ ប្រធាន គ្រប់ គ្រង ផ្នែក ទី ផ្សារ របស់ ក្រុមហ៊ុន ដើរ មក តុ ទំនាក់ ទំនង ហើយ និយាយ លេង សើច ជាមួយ ខេមា។
«មាន បាន ធ្វើ យ៉ាង ម៉េច ក្មេង ៗ ស្រឡាញ់ គ្នា ជា រឿង របស់ ពួក គេ បង ចាស់ ហើយ ឲ្យ បង ទៅ រវីរវល់ ជាមួយ ម្តេច នឹង កើត !?» ខេមាតប។
« មិន ជឿ ទេ… កូន ប្រុស បង ឯង មិន មែន ជា មនុស្ស ពូកែ ទាក់ ទង ឯណា បើ ប្រៀប ធៀប ជាមួយ កម្លោះៗ ដទៃ ទៀត ដែល មក តាម ទាក់ ទង មាណវី ? ស្ទើរ តែ គ្មាន ផ្លូវ ទេ ដែល កូន បង ឯង អាច ទាក់ ទង នាង បាន បើ មិន មែន ជា ស្នាដៃ របស់ អ្នក ទំនាក់ ទំនង ដ៏ ពូកែ ដែល នៅ ជាមួយ នាង តាំង ពីម៉ោង ៨ព្រឹក រហូត ដល់ ម៉ោង ៥ល្ងាចដូច រូបបង នោះ។» ករុណានិយាយញ៉ោះខេមា។
«បង គ្រាន់ តែ ណែនាំ ឲ្យគេ ស្គាល់ គ្នា ធម្មតាៗ ទេ នេះ មក ពី កូន ប្រុស បង មាន ស្នេហ៍ ដូច ម្តាយ គេនោះ អី(សើច)… ចុះណាថ្ងៃ នេះ គ្មាន ការងារ ធ្វើ ទេ យ៉ាង ម៉េច បាន ជា មក ឆាឆៅ បង ទាំង ព្រឹក យ៉ាង នេះ ?
« ក៏ មក មាន ការ នោះអី! គឺ… គឺថា… យើង ជា បង ប្អូន នឹង គ្នា មក ជិត ១០ ឆ្នាំ ហើយ ចំណែក ខ្ញុំ ឯនេះ អាយុ ជ្រេ ជិត ដល់ ៤០ ហើយ បង មិន គិត ណែនាំ នរណា ឲ្យ ខ្ញុំ ផង ទេអី?» ករុណា ធ្វើ ញឹមៗ ស្នើ ឲ្យ ខេមាជួយ រក គូ ឲ្យ។ ខេមាឈ្លក់ សំណើច លាន់ សូរ ឃឹះៗតប ទៅវិញ ថា៖
«ឱ! ប្អូន ខ្ញុំ អើយ… រឿង ច្រើន តែ ខ្លួន ឯង ហ្នឹង ! ត្រូវ រ៉ូវ នឹង ពីណាក៏ មិន បាន យូរ មិន ដឹង ថា នឹង ណែនាំ ពីណា ឲ្យស្គាល់ ទៀត ទេ! មើល តែ ម្នាក់ ចុង ក្រោយ នេះ ដឹង ហើយ ត្រូវ រ៉ូវ គ្នា មិន ទាន់ ដល់ ៣ខែ ផង ក៏ ចែក ផ្លូវ គ្នាដើរ ម្ខាង ម្នាក់ ទៅ ហើយ។ បង មិន ដឹង ថា នឹង ទៅ រក នរណា នៅទីណាទៀត ទេ បើបាន តែ បន្តិច ក៏ ទាស់ ទែង គ្នាយ៉ាង នេះ ។ បង ឯណេះ ក៏ ត្រូវមក ជាប់ កម្មជាប់ ពៀរ ទៀត ងាក ទៅ ខាង ស្រី ក៏ ខុស ងាក មកខាង ប្រុស ក៏ មិន ត្រូវ ហ៊ើយ! ពិបាកមែន…។»
«បង អើយ! មនុស្ស ពីរ នាក់ បើ ចូល គ្នា មិនបាន ទោះ ល្អ ប៉ុណ្ណា ក៏ នៅ ជា មួយគ្នា មិន កើត ដែរ។» ករុណា តប។
«ឃើញ ទេ, ដូច ប្អូន ថា អ៊ីចឹង បើ នៅ ជាមួយ គ្នា មិនបាន ក៏ ជា រឿង របស់ មនុស្ស ពីរ នាក់ ឬ បើ នៅ ជា មួយ គ្នាកើត ក៏ ជា រឿង របស់គេទាំង ពីរ ។ ចំពោះ មនុស្ស ទី៣ ដែល ដើរ តួ ជា មេអណ្តើក ឬមេកន្ធាយ ទោះ ជា នរណា ក៏ ដោយ ក៏ មិនសំខាន់ ដែរ ព្រោះ រឿង ស្នេហា ជា រឿង របស់ បេះ ដូង ពីរ ល្អ អាក្រក់ យ៉ាង ណា គឺ អាស្រ័យ លើ គេ ទាំង ពីរ ហើយ។ ល្អ ហើយ ដែល ប្អូន មក និយាយ រឿង នេះ ចំ ថ្ងៃ ដែល ខេមរិន្ទ ចេញ ទៅ ធ្វើ ការ នៅ ខាង ក្រៅ។» ខេមា និយាយ ហើយ ញាក់ ភ្នែក ញញឹម ដាក់ ករុណា។ ករុណាអង្គុយ ដកដង្ហើមធំ មួយ សន្ទុះ ទើប និយាយ ថា៖
«អ៊ីចឹង មែនហ្ន៎!…» ថារួច គេ ក៏ ដើរ ធ្វើ ល្វើយៗ ចូល ក្នុង ការិយាល័យ។ ខេមាបានត្រឹម តែ ញញឹម គ្រវី ក្បាល ពី ក្រោយ។
សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត!
ថ្ងៃ១០ធ្នូ… ខែ សីហា 17, 2008
Posted by អាចម៍ផ្កាយ in រឿងខ្លី.5 comments
ថ្ងៃ១០ធ្នូ…
ដោយ៖ អាចម៍ផ្កាយ
ថ្ងៃ១០ធ្នូ ជាថ្ងៃកំណើតរបស់ខេមា ជាថ្ងៃដែលនាងរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងជាថ្ងៃកំណើតរបស់ខេមរិន្ទ កូនប្រុសសំណប់ចិត្តតែមួយគត់របស់នាង។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដែលខេមរិន្ទ កើតរហូតដល់ថ្ងៃនេះ គ្មានរឿងអ្វីដែលធ្វើឲ្យខេមាសោកស្តាយ ស្មើនឹងការបាត់បង់ជីវិតរបស់ប៉ាខេមរិន្ទ អ្នកដែលធ្លាប់រួមសុខរួមទុក្ខជាមួយគ្នា មករហូត២១ឆ្នាំនោះឡើយ។ នៅពេលនោះ ខេមរិន្ទមានអាយុ២០ឆ្នាំ គេទើបតែបញ្ចប់ថ្នាក់បរិយាប័ត្រ ផ្នែកគណនេយ្យ ពីសាកលវិទ្យាល័យជាតិគ្រប់គ្រង។
ពេលប៉ារបស់គេស្លាប់ ខេមរិន្ទបានប្តេជ្ញាចិត្តប្រាប់ម៉ាក់របស់គេថា គេនឹងខិតខំធ្វើការ ហើយនឹងរៀនបន្តទៀត ប្រសិនណាមានឱកាស។ គេនឹងមិនធ្វើឲ្យម្តាយត្រូវហត់នឿយ ដោយសារគេទៀតទេ។ ថ្មីៗនេះខេមរិន្ទក៏បានចូលបម្រើការងារ ជាលេខាផ្នែកគណនេយ្យ ក្នុងក្រុមហ៊ុនតែមួយ ដែលប៉ារបស់គេធ្លាប់ធ្វើ និងដែលម៉ាក់របស់គេកំពុងធ្វើរាល់ថ្ងៃ។ នៅក្នុងក្រុមហ៊ុន បុគ្គលិកជាច្រើន ដែលជិតដិតនឹងម៉ាក់របស់ខេមរិន្ទ ចូលចិត្តនិយាយបង្អាប់លេង ជារឿយៗ ៖
«រិន្ទអ្ហ៎ា!… ស្រីស្អាតដែលអង្គុយ នៅផ្នែកទំនាក់ទំនងនោះ បើឯងមិនញ៉ែ គ្នាសុំញ៉ែហើយ។» ខេមរិន្ទដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ស្រីស្អាតដែលគេនិយាយនោះ គឺចង់សំដៅលើម្តាយរបស់ខ្លួន។ កំឡោះចូលចិត្តញញឹមតបទៅវិញ ដោយឥតប្រកាន់ ៖
«ចង់ញ៉ែ ក៏ញ៉ែចុះ! តែប្រយ័ត្នសង្សារគាត់ មករករឿង ខ្ញុំជួយមិនបានទេ!…»
ខេមាជាមនុស្សដែលមានគំនិតទូលាយ នាងអាចចូលចុះជាមួយសង្គមក្រុមមនុស្សចំរុះគ្រប់បែប និងអាចសម្របខ្លួនបានយ៉ាងឆាប់រហ័ស ជាមួយសង្គមខាងក្រៅ។ នាងយល់ជានិច្ចប្រសិនបើ កូននាងត្រឡប់មកផ្ទះវិញយប់ ហើយនាងតែងតែត្រៀមអាហារទុក សម្រាប់កូនជានិច្ច។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ខេមាតែងតាមដានកូនរហូត ថាកូនទៅណា ជាមួយអ្នកណា។ នាងមានលេខទូរស័ព្ទមិត្តភក្តិ របស់ខេមរិន្ទគ្រប់ៗគ្នា មិនថាមិត្តនៅកន្លែងធ្វើការ ឬមិត្តដែលធ្លាប់រៀនជាមួយគ្នានោះទេ។ និយាយឲ្យងាយយល់ ទោះបីនាងប្រគល់ឥស្សរភាព ទៅឲ្យកូនហើយក៏ដោយ ក៏ក្នុងក្រសែភ្នែករបស់នាង មានរូបកូនជាប់ជានិច្ច។ ចំពោះខេមរិន្ទប្រសិនបើគេត្រូវចេញទៅក្រៅ ជាមួយមិត្តភក្តិម្តងៗ គេក៏តែងប្រាប់ម៉ាក់របស់គេជាមុន គ្រប់ៗពេលថា នឹងទៅណា ជាមួយអ្នកណា។ អ្វីដែលសំខាន់ គឺគេមិនធ្លាប់មានរឿង